Wykład przestawiony przez Szarego Wilka w UZ

Można powiedzieć, że piątek dziewiętnastego marca dwa tysiące dziesiątego roku Anno Domini, jest Dniem Okoczii na łamach SOKN. Szary Wilk przedstawił w Uniwersytecie Zachodnim fantastyczny wykład Mglistego Pumy na temat historii Okoczii i ten w całości przedrukowujemy na łamach, bo to nacja wirtualna o której warto wiedzieć dużo!

Niestety moich braci dalej Real męczy i przygotować wykładów nie pozwala. Dlatego ja pogrzebałem w bibliotece i jakieś zapiski moich braci znalazłem coby wam przybliżyć.

Oto wykład Mglistego Pumy o Szoszoinów historii:

Pierwsze wzmianki o wędrownym ludzie Szoszoinów, indian, wędrujących przez Kontynent Wschodni, można odnaleźć w starych pergaminach przechowywanych w piwnicach antykwariatów na terenie Kontynentu Wschodniego.
Teksty te datuje się na początki wieku XVI, jednak wiadomo, że Szoszoini sięgają swoją historią wieleset lat wstecz. Około roku 1560 osiedlili się oni na dziesiejszym terytorium Surmenii, skąd jednak zostali przegnani przez białych. Wtedy plemie to liczyło ponad trzy tysiace indian i mogło stawiać zdecydowany opór bladym najeźdzcom. Pokojowe usposobienie Szoszoinów kazało im jednak udać się w dalszą podróż. Pisma donoszą, że udali się oni na północ kontynentu. Mniej więcej w roku 1570 doszło do buntu. Z Rady Starszych Puchaczy wyodrębniła się grupa młodych indian chcących, aby plemię powróciło na swoje prawowote terytoria w głębi lądu. Starsi wiekiem dowódcy, na czele z Siedzącym Lwem orzekli, że Szoszoini wyprawią się przez morze w poszukiwaniu przyjaznych ziem.
Polityczny bunt w Radzie Starszych Puchaczy przerodził się w otwarty konflikt. Wojna domowa ogarnęła całe plemie. W wyniku trwających ponad rok walk zginęło kilkuset doborowych wojowników. Ostatecznie doszło do porozumienia, w myśl którego Szoszoini podzielili się na dwie grupy: Związek Szoszoinów Północnych i Związek Szoszoinów Południowych. Szoszoini Południowi postanowili udać się w drogę powrotną ku sercu Kontynentu, a Szoszoini Północni, po półrocznych przygotowaniach wyprawili się w morze.
Historia milczy na temat dalszych losów południowego odłamu. Legendy głoszą, że został on zdziesiątkowany w bitwie z bladymi twarzami na terenie dziesiejszej Surmenii. Faktem jest, że grupy z tego odłamu widziano jeszcze w roku 1700 w samym centrum lądu, gdzie około dwustu indian wiodło całkiem udane życie plemienne. Słuch o nich zaginął jednak kilkanaście lat później po straszliwej suszy w tej części Kontynentu Wschodniego.
Szoszoini Północni dotarli natomiast w roku 1598 do niedużego lądu, zwanego dziś Wyspą Ramberta. Tam też postanowili się osiedlić. Czasy przywódctwa wodzów z rodu Bawołów, a więc Szalonego Bawoła, Śpiacego Bawoła, Porywczego Bawoła i Niemałego Bawoła odznaczały się dobrobytkiem i szybkim rozwojem Związku.
Kryzys nadszedł pod koniec wieku XVII. Głód spowodowany powodzią przetrzebił społeczność. Przy życiu pozostało nie więcej niż tysiąc Szoszoinów. Odbudowa plemienia i państwa trwała do połowy wieku. Wtedy to, despotyczny wódz Szybujący Sęp zdołał odeprzeć ataki ludów napływających na wyspę. Próbował on również utworzyć Królestwo Północnej Szoszoini, które to, w wyniku walk wewnętrznych oraz złej sytuacji gospodarczej, upadło po blisko ćwierćwieczu istnienia.
Rok 1803 zapisał się w historii Związku Szoszoinów Pólnocnych krawymi walkami pomiędzy rodem Sępów i Kondorów. W ich wyniku śmierć poniosło około dwustu wojowników, a władzę niespodziewanie zdobył Drapieżny Okoń, ktory przewodził Szoszoinom przez kolejne dwadzieścia lat. W roku 1823, w krótce po śmierci Drapieżnego Okonia i objęcia władzy przez jego syna – Małego Okonia, do Wyspy Ramberta dopłynął rozbitek podający się za wysłannika Związku Szoszoinów Południowych. Według jego relacji, Związek prosi o natychmiastową pomoc w walce z wielkim kataklizmem, jaki wydarzył się na wyspie zajętej przez Zwiazek Szoszoinów Południowych.
Rok później, po burzliwych debatach ustalono, iż Szoszoini Pólnocni pomogą swoim południowym krewnym. Z wyspy wysłano eksedycję, która jednak przepadła bez wieści, tak, jak trzy kolejne grupy ratunkowe. Po czterech latach zaprzestano wysyłania ekspedycji, a Związek Szoszoinów Południowych uznano za zaginiony. W tym samym roku Mały Okoń wydał swoje ostatnie Postanowienie mówiące o wiecznym celu Szoszoinów Pólnocnych – złączeniu się z południowymi braćmi.
Do końca wieku XIX trwał intensywny rozwój ZSP. Po wielokrotnych próbach najazdów, również ze strony ludów z nieznanych krain (mówi się o Cesarstwie Aztec), ZSP podupadło.
Związek stracił swoją podmiotowość państwową i stał się luźnymn zgromadzeniem indiańskim.
Początek nowego milenium to okres ożywionych kontaktów z kupcami, którzy zaczęli regularnie odwiedzać te rejony oceanu w poszukiwaniu chłonnych rynków zbytu. W roku 2007 na Wyspę Ramberta przybył lud Lagunów, który, pomimo pewnych ekscesów, zdołał ułożyć sobie poprawne stosunki z Szoszoinami i zamieszkać na Wyspie.
Rok później nad Wyspę Ramberta nadleciał Sterowiec Rambert z Kazagiem Slobodanoviciem na pokładzie. Podczas odlotu przypadkowo zabrał on na swój pokład grupę 32 szoszoińskich wojowników, która dała początek nowej osadzie na Archipelagu Arakhanii – Okoczii, założonej 30 marca 2008 roku.

Na pytania odpowiedzieć nie będę mógł, ale Mglistemu przekażę. Smile

Treści wykładów z Okoczii znajdują się na łamach forum Mikrooceanii. Warto tam przeczytać tez pierwszy wykład traktujący o leniwiźmie.

Reklamy

Komentarze 2 so far »

  1. 1

    bizonwtym said,

    Cieszy mnie duże zainteresowanie redakcji SOKN sprawami Okoczi.
    Mam tylko jedną uwagę: Szoszoini dali mi na imię Samotny Wilk a nie Szary Wilk, chociaż to też ładnie 🙂

  2. 2

    sokn said,

    Tak, to błąd za który redakcja przeprasza, ale, że jest też ładnie, to Samotny Wilk tymczasowo u nas występuje jako Szary Wilk 😀 Prośba więc też o wybaczenie, że… nie poprawiamy już tekstu. Niech to już będzie, jak to gdzie indziej napisał Juan, znak, że redaktor zbyt wiele sfermentowanego wlał w siebie 🙂


Comment RSS · TrackBack URI

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: