Sokn Webpress

W cyklu artykułów zajmę się sprawą kształtu mikronacjonizmu i jego efektów życiowych oraz społecznych dla uczestników wirtuala. Ten cykl ma być zrealizowaniem zapotrzebowania społeczności wirtualnej Pollina na precyzyjniejszą ideologię zjawiska, gdyż aktualny stan życia mikronacyjnego powoduje, że zasadniczo można je poddać naukowej analizie i tę analizę właśnie artykułami rozpoczynam. Czy to konieczne? Na takie pytanie można jedynie dać odpowiedź twierdzącą z tej prostej przyczyny, że społeczność wirtualna tak naprawdę jest znakomitą szkołą życia i rządzi się prawami, które w realu nazywa się utopią. W wirtualu zwraca uwagę co najmniej kilka trendów życia, nazywam je trendami, gdyż z nich dopiero wynikają struktury określonych organizacji przyjmujących nazwy państw wirtualnych. Trendy życia, v-życia oczywiście, to podstawa jego funkcjonowania. To zjawisko nazwane w mikronacjoniźmie pomysłem, ideą od której zależy powołanie samodzielnego lub zależnego v-bytu. Ten v-byt, to z reguły wirtualne państwo z określonym ściśle lub wypracowanym systemem organizacyjnym, ze swoistym schematem strukturalnym. Jednak nawet te wypracowane schematy rzadko zmieniają trend na podstawie którego dany v-kraj był założony. Trend określa jego charakter, bo nawet próba zdeprecjonowania go antytrendem nie udaje się, czego znamienitym przykładem jest Królestwo Scholandii, gdzie wyraźny antytrend wystąpił i zasadniczo niczego nie wskórał, a w próbie czasu ewidentnie poległ, bo podstawa, czyli trend na mocy którego założono fundamenty tego wirtulanego państwa, okazały się zdrowe i odporne na burze dziejowe. W artykułach szerzej zajmiemy się tym zjawiskiem, zajmiemy się, bo spodziewam się dyskusji na temat tego cyklu. Oczywiście nie ma ta publikacja charakteru zamkniętego i jeżeli ktoś chce napisać artykuł nawiązujący do tematu cyklu “Mikronacjonizm, jako szkoła życia”, chętnie go opublikuję w jego ramach. Życzę owocnej i satysfakcjonującej lektury tego cyklu i …. w drogę! Jedziemy!

Trend przy zakładaniu v-państwa? Co ten facet bredzi?! Otóż nie bredzę czytelniku. Trend wynika z kultury i otoczenia. Pollin, jako wirtualny twór powstały w Polsce, czyli polski mikroświat, naturalną koleją rzeczy odwołuje się do polskich (i także europejskich) tradycji państwowych. Trend mikroświatowy można śmiało podzielić na następujące kierunki przy zakładaniu v-państwa:

- monarchia absolutna,

- monarchia parlamentarna,

- demokracja ludowa,

- demokracja anarchistyczna,

- struktura pseudowyznaniowa,

- kopia realnego państwa,

- komercyjna pseudogra.

W obrębie tych trendów z reguły obracają się twórcy i założyciele państw wirtualnych na Pollinie. Dostrzegalnym motywem przewodnim jest wyraźny szacunek dla historycznego obrazu Polski epoki królów. Mikronacjonaliści ewidentnie uważają silną władzę monarszą, jako sprawnego reprezentanta i zarządcę v-państwa. W dalszych rozważaniach będziemy często wracać do tej tezy, bo ona jest motywem przewodnim mikronacjonizmu polskiego. Nie wymieniłem państw wirtualnych osadzonych na innej kulturze, jako odrębnej kategorii, całkiem świadomie, bo są one większym lub mniejszym stopniu kopiami realnych państw (kultur) i nie tworzą tej odrębnej grupy, mieszcząc się jako podgrupa w grupie “kopia realnego państwa”.

Karol Keane

JKM Edward I Artur, król Dreamlandu, obszernym wystąpieniem na LD KD podał przyczyny decyzji o skróceniu kadencji parlamentarnej:

KRÓLEWSKI PAŁAC
EKHORN

Dnia 7 listopada 2009 roku

Drodzy Dreamlandczycy!

Postanowiłem dziś o skróceniu XIII kadencji Izby Poselskiej. W
dotychczasowej historii Izby Poselskiej nie zdarzyło się jeszcze, by
Król był do tego zmuszony – ale okoliczności nie pozostawiają mi
wyboru.

Tak jak pisałem wcześniej, Izba Poselska XIII kadencji zawiodła
wszelkie pokładane w niej nadzieje. Nie tylko utraciła zdolność
kreacyjną, gdy Większość Parlamentarna tej Izby nie była w stanie
utworzyć stabilnego rządu, ale nie jest w stanie poradzić sobie nawet
z własnym funkcjonowaniem – obecnie, wskutek trwałej nieobecności
Marszałka, niemożliwe jest ani przeprowadzenie przez Parlament
Królewski jakiegokolwiek projektu ustawodawczego, ani nawet wdrożenie
naprawy. Posłowie są przy tym w większości nieaktywni i
niezainteresowani działalnością Izby. Mianowanie przeze mnie Marszałka
Seniora jest natomiast niemożliwe z uwagi na konstytucyjne gwarancje
niezależności Izby. Nie sądzę zresztą, by taki mój krok mógł
spowodować jakąś specjalną poprawę sytuacji – byłby to co najwyżej
paliatyw.
Wobec powyższego wyrażanie publicznej troski o fiasko
reformatorskiego programu Większości Parlamentarnej, czego powodem
miałoby być skrócenie kadencji Izby – uważam za chybione: Większość
Parlamentarna utraciła możliwość skutecznego rządzenia krajem, gdy nie
była w stanie sformować stabilnego i skutecznego rządu, gdy wybrany
przez Nią Marszałek Izby uległ trwałej absencji, gdy w ten sposób
uniemożliwiono Naszemu Parlamentowi jakiekolwiek działanie.

Nie podejmowałem aż do tej chwili żadnych energicznych kroków w celu
przywrócenia porządku, współpracowałem z Większością Parlamentarną i
wskazanym przez Nią Rządem, oczekiwałem na moment, gdy “ambitny plan
reform” przestanie być tylko planem i zostanie przełożony na konkretny
projekt – nie doczekałem się. Zamiast tego obserwuję teraz ustrojowy
pat i zapaść Parlamentu. Moja cierpliwość jako Monarchy kończy się w
momencie, w którym cierpliwość ta przestaje służyć dobru Królestwa.

Z powyższych względów postanowiłem o skróceniu XIII kadencji Izby
Poselskiej i zarządziłem wybory mające wyłonić Izbę kolejnej, XIV
kadencji.

(-) Edward I Artur, R.

Wystąpienie królewskie jest bardzo oględne i Jego Królewska Mość nie użył żadnego nazwiska, ani nie skrytykował nikogo osobiście. Co ciekawsze, nawet program polityczny nie znalazł w sumie śladu krytyki, gdyż Król poddał krytyce brak jego realizacji, a nie sam program. W świetle tego wystąpienia i całokształtu wydarzeń związanych z kryzysem parlamentarnym, widać spokojną reakcję Korony na problem. Mimo prób wyprowadzenia z równowagi, JKM Edward I nie poddał się emocjom, a jedynym działaniem pokazującym pewne reperkusje z wydarzeń, była zmiana na stanowisku ministerialnym MSW, które piastuje w tej chwili baron Taheto.

Warto zastanowić się nad aktualną kondycją działalności mikroświatowej. Aktualnym słowem jest w niej permanentnie używane słówko “kryzys”, czy to objaw niepokojący? Otóż wydaje się, że jednak nie!

Teza może i dziwna, ale chyba prawdziwa. Gdyby działanie mikronacyjne było obojętne dla uczestniczących w życiu wirtualnym ludzi, o takim słowie mowy by nie było. Samo słowo “kryzys” oprócz znaczenia encyklopedycznego i znaczeniowego jest też pewnym wyznacznikiem postawy ludzkiej. W wirtualu postawa zorientowana na kryzys oprócz ujemnych efektów powstania tego zjawiska wywołuje tez cały szereg zjawisk pozytywnych. Świadomość powstania sytuacji kryzysowej sprawia, że osoby zaangażowane z przekonania w wirtualizm zaczynają z nim (kryzysem) walczyć! Powstają zupełnie nowe inicjatywy, o które w innych warunkach byłoby niezbyt łatwo – klasycznym przykładem jest tutaj kwestia natańska, gdzie Unia Mikrooceanii podejmuje działania o których tylko teoretyzowano, a które mają przywrócić ten v-kraj do aktywności. Ożywia się też inicjatywy niejako uśpione przez pochłonięcie szarzyzną codziennego bytowania, gdzie klasycznym też przypadkiem jest wydawnictwo Tuulemaa angażujące się głęboko w walkę z kryzysem koronnym, bo taki się wykluwa aktualnie w Dreamlandzie.

Trudnym problemem mikronacji jest wypływ doświadczonych i obytych mieszkańców do nowo tworzących się v-państw lub nawet poza wirtual. Sytuacja braku motywacji do dalszego życia wirtualnego w danym państwie i w danym momencie jest chyba największym problemem, ale problemem indywidualnym. Wirtual jest szkołą charakterów, swoistą edukacją, a ta, jak to w edukacji jest od zawsze, wymaga wysiłku. I tak można też postrzegać problem zaniku motywacji osobistych dla wirtuala, jest to często, zdecydowanie za często oczywiście, osobista klęska w edukacji może i niełatwej w mikronacjach. Warto jednak sobie uświadomić ten fakt, że rezygnując z wirtuala, czy udziału w swoim v-państwie, nie zdaje się egzaminu z życia społecznego, co jest niepokojącym jednak sygnałem życiowym. Może być przyczyną znacznie większych porażek i dlatego warto się zastanowić nad sobą w takiej chwili, a wnioski same podpowiedzą, jak działać!